บทที่ 22 กลบเกลื่อน

  “ตั้งแต่ที่โทรมาวันนั้นคือมึงอยู่กับคะนิ้งใช่ไหม” น่านยิงคำถามทันที ทำหน้าที่ขับรถ สายตาก็คอยเหลือบมองกระจกมองหลังเป็นระยะ อยากเห็นสีหน้าของเพื่อนจอมปากแข็ง ถูกจับได้ยังจะมาวางมาดทำเป็นขรึม ชักสีหน้ากลบเกลื่อน

“อะ...อืม” เสียงตอบรับในลำคอ อ้อมแอ้มอย่างคนจนตรอก

“วันนั้นรถพี่ธารามาเสียที่คอนโดหนูพอด...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ